çocuk sahibi olmak istemenin asıl sebebi 1

bazıları için fıtrat meselesidir. ben daha çocukken bile o kadar anaç bir insandım ki, kardeşimi bile kıskanmadım, evde bir bebek olması beni mutluluktan havalara uçurdu. onu ayaklarımda sallayıp uyuturdum, uyuyunca bırakıp kalkmak istemezdim, o ayaklarımda uyurken öylece beklerdim. bu daha on yaşındayken böyleydi. kendi tercihimle anne olmamayı seçsem çok acı çekerdim herhalde. 20 yaşımdan sonra minik bir yastığa sarılmadan uyuyamaz olmuştum, sebebini kızım doğana kadar anlayamadım. kızım doğduktan sonra yastık aramaz oldum. göğsümde böyle sarıp sarmalayacak minnoş bir şey tutma ihtiyacım var, garip ama evet bu bir ihtiyaç benim için. kedilerim var mesela, onlar bu ihtiyacı kısmen karşılıyor ama çocuk gibi karşılamıyormuş. karşıma çıkan benden küçük her varlığı anne sevgisi ile sarmalayacak kadar anaçlık ve merhamet doluyum. işe başlayan benden genç herkese kol kanat geriyorum. yani ben doğduğumdan beri anneyim, belki hormonlar, belki içgüdü, belki mizaç ama anne olmasam eksik kalacaktım. çoğu hemcinsim modern zaman modası olarak bu fıtrat ile savaşıyor ama çoğumuz böyleyiz. sözlük ergenleriyle incellerine yaranmak için olmadığım gibi görünemeyeceğim. böyle olmayanlara da saygım sonsuz. kimseye tercihleri sebebiyle saygısızlık etmiyorum, kimsenin özel hayatına burnunu sokup çocuk yapma konusunda akıl vermiyorum. ama milletin sıçar gibi çocuk yapıp çocuğuna bok kadar değer vermediği bir dünyada benim sevgiyle büyüttüğüm bir tanecik çocuk yüzünden iklim krizi yaşamıyoruz. dünya şu an eskisinden daha kötü bir yer de değil, ortaçağ'da çocuk olmayı bir hayal edin hele. bir sabah uyandığınızda köyünüz yağmalanıp evladınız bir mızrağa geçirilebilirdi. veya ilk çağda annesi ölünce bakacak kimsesi olmadığı ve fazlalık olduğu için annesinin mezarına ölüme bırakılan bir eskimo bebeği filan olduğunuzu hayal edin. evet benim çocuğum dünyayı da kurtarmayacaktır. benim ne faydam olmuş da çocuğumun ne faydası olacakmış filan, ben toplum faydası için yaşamak zorunda mıyım kardeşim? yahu tüm insanlık tarihinde adını tarihe yazdıran bir avuç insandır, ama isimsiz milyarlar geldi geçti. öyle bir egom yok, isimsiz milyarlardan olmak benim için sorun değil. bizden önce ve sonra gelen tüm sıradan insanlar gibi basit ve umarım mutlu hayatlar yaşayıp/yaşatıp bu dünyadan geçip gideceğiz. adımızı iki nesil sonra kimse hatırlamayacak evet ama ben öldükten sonra hatırlansam ne olur hatırlanmasam ne olur? sözlükte çocuk sahibi olmak konusunda yaptığınız iğrenç yorumlardan, annelere yaptığınız terbiyesizliklerden illallah geldi. ben anne olmayı çok seviyorum. kimseye de bunun için hesap verecek değilim.