çocuk için boşanmamak 1

uzaktan ahkam kesmek kolaymışmış da, çok kutsalmış da.
siz anne babasınız, ben mutsuz bir karı-kocanın çocuğuyum. annem ve babam ben 25 yaşındayken boşandı. neden? çünkü kardeşim 18 oldu o yıl.

annem her şeye bizim için katlanmışmış, babam ise evlilikten nefret ettiği halde bizi okutmak için o yüzüğü takmaya devam etmişmiş. bu iki şahıs dünyanın en iyi anne babası, ama en korkunç karı-kocasıydı.

ben o evdeydim. ranzamda bağırma seslerini duymamak için kulaklarıma yastık kapatmaya başladığımda 7 yaşındaydım. suratlara sürekli bakmayı o zaman öğrendim ben, insanları gözlemleme, beden dili okuma her nane bende rahat olun. 200 metreden insanların ruh hallerini çözebiliyorum artık. çok küçük başlamanın artıları bunlar...
hımmm, annem bugün mutsuz.
hımmm, babam bugün annemle konuşmuyor.
her an bir tedirginlik, her an bir korku ile büyüdüm.

bir kere pikniğe gitmiştik hiç unutamıyorum o anıyı. "allah'ım ne olur bugün kavgasız eve gelelim, kavga ederlerse piknik yarım kalıyor" diye çocuk aklımla dua etmiştim.

annem ve babam şimdi bizler için 26 yıl boyunca boşanmadıklarını söylüyorlar.

elimizde ne var?
kardeşim evliliğini yürütemedi, çünkü mutlu evlilik nedir bilmiyor.
ben ise biri yanımda "evlilik" dediği an, "çocuk" dediği an kaçıyorum. ikimizin de ilişkileri yürümüyor; ben bağlanamıyorum, sürekli numara yapıyorum, dinliyor, anlıyormuş gibi.. sadece biraz et, biraz gülüşme partnerlerim benim zihnimde. kavga edemiyorum artık, azıcık ses yükselse sinir krizinin eşiğine geliyorum. kardeşim ise anne-babası gibi sürekli tartışma eğiliminde.

aferin size.
çocuklarınız pırlanta gibi birer psikopat olacak, maaşını da psikologlara dökecek. her şey onun için ama! lütfen!